هدف از این گزارش تعیین مزیت نسبی بخش و زیربخشهای کشاورزی با استفاده از شاخص ضریب مکانی در استان مرکزی بوده است. ضریب مکانی، روشی است که به صورت ریاضی اقتصاد منطقه ای را در مقایسه با اقتصاد مرجع بزرگ تر، معمولا اقتصاد ملی، ارزشگذاری میکند. این روش به صورت گسترده از دهه 1940 توسط محققان حوزه جغرافیای اقتصادی و اقتصاد منطقه ای مورد استفاده قرار گرفته است. داده های مورد نیاز از مرکز آمار ایران برای دوره سالیانه 1397-1390 گرداوری شده است. نتایج نشان میدهد که در دوره مورد بررسی بخش کشاورزی (کشاورزی، شکار، جنگلداری و ماهیگیری) در استان مرکزی فعالیت پایه ای محسوب میشود و دارای مزیت نسبی بوده است. از میان چهار زیربخش کشاورزی دو زیربخش 1- زراعت و باغداری و 2 – پرورش حیوانات بر اساس این شاخص فعالیت پایه ای محسوب میشوند و دارای مزیت نسبی هستند، در حالی که دو زیربخش دیگر یعنی 3- جنگلداری و 4- ماهیگیری بر اساس این شاخص فعالیت پایه ای محسوب نمیشوند و دارای مزیت نسبی نیستند. زیربخش پرورش حیوانات خود شامل چهار زیربخش فرعی: 1-2- گاوداری صنعتی، 2-2- دام سنتی، 2-3- مرغداری و 2-4- پرورش زنبور عسل، کرم ابریشم، شکار و سایر فعالیتهای کشاورزی میباشد. زیربخش فرعی 2-1- گاوداری صنعتی در ابتدای دوره مورد بررسی (سالهای 1390 تا 1393) فعالیت پایه ای بوده و دارای مزیت نسبی بوده است، اما در ادامه دوره مورد بررسی (سالهای 1394 تا 1397) دیگر فعالیت پایه ای نبوده است و مزیت خود را از دست داده است. زیربخش فرعی 2-2- دام سنتی در تمام سالهای دوره مورد بررسی فعالیت پایه ای محسوب شده و دارای مزیت نسبی بوده است. زیربخش فرعی 2-3- مرغداری در ابتدای دوره یعنی سال 1390 فعالیت پایه ای محسوب نشده و دارای مزیت نسبی نبوده است، اما در ادامه در سالهای 1391 تا 1393 دوباره دارای فعالیت پایه ای محسوب شده و از مزیت نسبی برخوردار شده است، در حالی که در ادامه در سالهای 1394 تا 1397 دوباره فعالیت پایه ای محسوب نشده و مزیت نسبی خود را از دست داده است. زیربخش فرعی 2-4- پرورش زنبور عسل، کرم ابریشم، شکار و سایر فعالیت های کشاورزی در تمام سالهای دوره مورد بررسی (1390 تا 1397) فعالیت پایه ای محسوب نشده و از مزیت نسبی برخوردار نبوده است.