در آستانه دهه سوم هزاره سوم، تخریب روزافزون محیط زیست به عنوان مهمترین چالشهای جامعه بشری خودنمایی میکنددر آستانه دهه سوم هزاره سوم، تخریب روزافزون محیط زیست به عنوان مهمترین چالشهای جامعه بشری خودنمایی میکندو بسیاری از دولتهای ملی و نهادهای بین المللی را به چالش فراخوانده است. هر چند سران کشورهای مختلف جهان طی دهه های گذشته، نگرانی و دغدغه های خود را نسبت به موضوع تخریب محیط زیست، و پیامدهای ناشی از این پدیده بر ثبات وپایداری اقتصادی، اجتماعی، در نشستها و کنفرانسهای متعدد ابراز نمودهاند و حتی تعهداتی را برای مقابله با فرآیندهایتخریب محیط زیست پذیرفته اند، با این وجود این پدیده شوم همچنان در بسیاری از کشورها و مناطق جهان در ابعادی گستردهادامه دارد، و علیرغم بهبود شرایط زندگی بشر در یک سده اخیر و پیشرفتهای شگرف آن در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی،فرهنگی و تکنولوژیکی، هنوز معضلات و مخاطرات محیط زیستی به عنوان مهمترین عامل تهدید کننده ثبات و پایداری نظامهایزیستی خودنمایی میکند.فروافت ذخایر آبزیان، نابودی جنگلها، فرسایش شدید خاک، تخریب مراتع، گسترش بیابانها، افزایش میزان گاز کربنیک جوزمین و به دنبال آن تغییر اقلیم، افزایش مخاطرات و بلایای طبیعی مانند سیلهای ویرانگر و خشکسالیها، افت سفرههای آبزیر زمینی، افزایش درجه حرارت، آلودگی شدید هوا و آبهای سطحی و زیرزمینی و غیره بحرانهایی هستند که با شدت وضعفهایی تمامی جوامع اعم از توسعه یافته و در حال توسعه را تحت تأثیر قرار داده و چشم انداز نگران کنندهای را فرارویجامعه جهانی در آستانه دهه سوم هزاره سوم قرار داده است.به این ترتیب پرداختن به چالشهای فزاینده محیط زیست مستلزم رویکردی نوین از توسعه است که انسان و محیط زیست رادر کانون توجهات خود قرار داده و رشد اقتصادی را نه به عنوان یک هدف، بلکه به منزله یک وسیله قلمداد نماید و فرصتهای نسلهای آینده را به موازات نسلهای حاضر مورد توجه قرار داده و نظامهای زیستی را که حیات انسان و سایر زیستمندان به موجودیت آنها وابسته است را مورد حمایت قرار دهد.به این ترتیب جهان امروز با مجموعهای از بحرانهای محیط زیستی مواجه است که بعضاً بسیاری از آنها غیر قابل ترمیم ( نظیرانقراض گونه ها ) و در صورت امکان ترمیم، بسیار پر هزینه میباشند