ساز و کار 4: اپیزود چهارم ساز و کار، بخش پایانی معرفی راهنمای مرجع مشارکت عمومی خصوصی بانک جهانیست و به چگونگی مدیریت ، نظارت و پایش و حل اختلاف در قراردادهای مشارکت عمومی خصوصی می پردازد . اپیزود چهارم با این جملات شروع می شود: مشارکت عمومی–خصوصی، فقط یک ابزار قراردادی نیست؛ یک گفتمان پویاست بین دولت، بخش خصوصی و مردم. گفت‌وگویی درباره‌ی آینده، درباره‌ی ساختن زیرساخت‌هایی که نه فقط باید نوین و اقتصادی و بادوام باشند، بلکه باید توسعه یافتگی را برای کشور به ارمغان بیاورند. برای مخاطبان توضیح داده می شود که مدیریت قرارداد فقط کار اداری نیست. بلکه یک نظام پویا از مسئولیت، نظارت و تصمیم‌گیریست ودولت باید تیم‌های مشخص، حرفه‌ای و دائمی برای مدیریت قرارداد بسازد.تاکید می شود آزمون اصلی مشارکت عمومی–خصوصی، نه موقع امضا قرارداد، بلکه موقع اجراست،جایی که دولت و بخش خصوصی باید یاد بگیرند چطور همکاری کنند، چطور بحران‌ها رو مدیریت کنند، و چطور اعتماد رو حفظ کنند. بیان می شود که موفقیت واقعی PPP منوط به انضباط نهادی، شفافیت اطلاعات و مهارت‌های مدیریت است. PPP فقط یک ابزار مالی نیست؛ بلکه مدل یادگیریست و شراکتی پویا. فرایندی دینامیکی، که دولت‌ها رو وادار می‌کند بر پایه‌ی داده، تحلیل و گفت‌وگو تصمیم بگیرند، نه سلیقه یا منافع باندی.وقتی دولت و بخش خصوصی کنار هم قرار می‌گیرند و هر دو پاسخ‌گو می‌ مانند، نتیجه‌اش فقط اجرای پروژه نیست، بله توسعه یافتگیست این اپیزود با این جمله به پایان می رسد: اگر شفافیت و انصاف همیشه در مرکز تصمیم‌گیری باشد، مشارکت عمومی–خصوصی می‌تواند پلی باشد بین نیازهای مردم و توان سرمایه‌گذاران. پلی که با مدیریت، اعتماد و تجربه، سال‌ها پابرجا می ماند