یکی از مشکلاتی که اقتصاد ایران در چند دهه اخیر با آن رو به رو بوده است، نرخ رشد نقدینگی بالا در کشور است که عوارض بسیاری را برای اقتصاد ایران به همراه داشته است. پژوهش حاضر به دنبال بررسی و تحلیل تجربی نقدینگی بالا در ایران و یافتن مؤلفههای اصلی آن با استفاده از مدل خودرگرسیون برداری و مدل تصحیح خطای برداری است. در این مقاله از آزمون همگرایی یوهانسون جوسیلیوس، با استفاده از دادهای سری زمانی ،1391 -1359به منظور برآورد رابطه تعادلی بلندمدت استفاده شده است. نتایج به دست آمده از پژوهش حاکی از آن است که، در کوتاه مدت نرخ بیکاری
بیشترین تأثیر را بر نرخ رشد نقدینگی دارا میباشد اما در بلندمدت طبق رویکرد همانباشتگی، تولید ناخالص داخلی و نرخ بیکاری به ترتیب بیشترین تأثیر را بر نرخ رشد نقدینگی دارند.