هدف از این گزارش تعیین مزیت نسبی بخش و زیربخشهای صنعت، معدن و انرژی با استفاده از شاخص ضریب مکانی در استان مرکزی بوده است. ضریب مکانی، روشی است که به صورت ریاضی اقتصاد منطقهای را در مقایسه با اقتصاد مرجع بزرگتر، معمولا اقتصاد ملی، ارزش گذاری میکند. این روش به صورت گسترده از دهه 1940 توسط محققان حوزه جغرافیای اقتصادی و اقتصاد منطقهای مورد استفاده قرار گرفته است. دادههای مورد نیاز از مرکز آمار ایران برای دوره سالیانه 1396-1390 گرداوری شده است. نتایج نشان میدهد که در دوره مورد بررسی بخش صنعت در مجموع در همه سالها دارای مزیت رقابتی بوده است، هرچند تعداد اندکی از زیربخشهای بخش صنعت دارای مزیت رقابتی نبودهاند. بخش معدن در مجموع دارای مزیت رقابتی نبوده است، زیرا استان مرکزی در زیربخش استخراج نفت خام، گاز طبیعی و خدمات پشتیبانی معادن فاقد مزیت بوده است، اما در زیربخش استخراج سایر معادن در همه سالها دارای مزیت رقابتی بوده است. همچنین در بخش انرژی در مجموع دارای مزیت نسبی نبوده است و در این بخش فقط در زیربخش تولید، انتقال و توزیع برق در همه سالها و در زیربخش آبرسانی، مدیریت پسماند، فاضلاب و فعالیتهای تصفیه در نیمی از سالها دارای مزیت رقابتی بوده است.