در روزگاران کهن، گیاهان نه تنها برای معالجه بیماریها به کار گرفته میشده اند، بلکه عنصر اصلی تهیه مواد مختلف گیاهی برای مومیایی وحفظ اجساد و جلوگیری از فساد آنها و همچنین ترکیباتی برای زیبایی و آرایش زنان و تهیه روغن های طبی و عطرها، تریاق و ضد سم و نظایر آن بوده اند و مصارف غذایی گیاهان به عنوان ادویه خیلی محدود بوده است. در اواخر قرن نوزدهم، به دلیل پیشرفتهای روزافزون علوم مختلف، بهویژه علم شیمی و داروسازی، اولین استخراج مواد خالص شیمیایی به منظور کاربردهای دارویی انجام گرفت و در راستای درمان بیماران، به نحو چشمگیری اعجاز نمود. بدینوسیله، طیف گستردهای از داروها، در رنگها، شکلها و اندازه های مختلف توسط متخصصان داروساز پدید آمد. ساخت این داروها سبب شد تا تحقیق بر روی گیاهان دارویی، یکباره به رکود کشیده شود، زیرا پزشکان بدون آگاهی از عوارض سوء داروهای شیمیایی و با اشتیاق فراوان، آنها را به بیماران خود تجویز میکردند، اما در چند دهه اخیر با مشاهده عوارض جانبی داروهای شیمیایی، تمایل به مصرف گیاهان دارویی روند افزایشی پیدا کرد بهگونهای که قرن بیست و یکم را میتوان قرن مطالعه و استفاده از گیاهان دارویی نام نهاد. امروز گیاهان دارویی به عنوان نوآوریهای زیستی در عرصه پزشکی جایگزینی شایسته برای داروهای شیمیایی هستند. یکی از علل مهم این جایگزینی حداقل عوارض جانبی نسبت به داروهای شـیمیایی اسـت. اعجـاز گیاهـان دارویـی از روزگـاران کهـن در میـان ایرانیان، موردتوجه بسیار بوده است. پارهای از این گیاهان به واسطه شفابخش بودن مقدس شمرده می شـدند. اسـتفاده از گیاهـان دارویی برای درمان بیماریها، از زمان قدیم تاکنون رایج بوده است